تبلیغات

پائولو پلگرین و مهدی وثوق‌نیا

پائولو پلگرین و مهدی وثوق‌نیا

احسان قنبری‌فرد مقاله ۱۳۹۷/۰۶/۰۹

چندی پیش بدون هیچ پیش‌داوری و قضاوتی، در «استوری» اینستاگرام تعدادی از عکس‌های عکاس شهیر جهان، پائولو پلگرین را شانه به شانه‌ی عکس‌هایی از مهدی وثوق نیا منتشر کردم و بیش از پیش یقین پیدا کردم که سوابق ثبت شده در خاطرات ما، به واسطه‌ی اتفاقات نه چندان جذابی که پیشتر افتاده و هر روز تکرار می‌شود، تن به نوعی بدبینی همیشگی و زجرآور داده است.

گفت‌و‌گو در باب پروژه‌ای از پائولو پلگرین با عنوان شهدای ایران (Iranian Martyrs) است. هر کدام از این عکس‌ها را در کنار عکسی از مهدی وثوق نیا قاب‌گیری کردم که در یک نگاه به نظر می‌رسد که با دقتی بسیار زیاد از یک‌دیگر گرته‌برداری شده باشند. درد و گلایه در جامعه‌ی عکاسی ما کم نیست، رفتارهای غیر هنری فراوان اتفاق افتاده‌اند و به نوعی تمام مخاطبان ایرانی را بدبین کرده‌اند. سوال مبهم و مهمی پیش روی ماست. چرا هر وقت که اثری از یک هنرمند خارجی در کنار اثری از یک هنرمند ایرانی منتشر می‌شود، اولین برداشت ما باید کپی‌برداری هنرمند ایرانی از هنرمند غیرایرانی باشد؟ چرا باید این درد تا این اندازه تکرار شده باشد که بعد از مشاهده‌ی دو اثر مشابه، هیچ پیش‌فرض دیگری در ذهن ما شکل نگیرد؟  قبل از انتشار عکس‌ها، مخاطبان را به حفظ حرمت هنرمند و دقت و نگاه منتقدانه دعوت کرده بودم. باز هم این خواسته را تکرار می‌کنم و از همه‌ی عزیزان خواهش می‌کنم، بیشتر مطالعه و جست‌و‌جو کنند و با مشاهده‌ی هر متن و مطلبی در فضای مجازی، آن را وحی منزل به شمار نیاورند. پیش از جست‌و‌جو و بررسی قضاوت نکنند و همیشه رفتار و اخلاق هنرمندانه و منتقدانه و البته آگاهانه را مد نظر داشته باشند. 

 

 

در مورد عکس‌هایی که این بار در یک قاب با هم همراه کرده و شما را به تماشای آن‌ها دعوت می‌کنم، می‌توانیم با سربلندی و افتخار از هنرمند ایرانی حمایت کنیم و با قدرت بگوییم که انتشار این عکس‌ها ازسوی پائولو پلگرین، به نام خودش یا تکرار این عکس‌ها، ناشی از اطلاع اندک جوامع غربی و آژانس‌های معتبر عکس جهانی از ایران و عکاسی ایران است. بدون تردید سیستم گالری‌ها، انتشارات و گسترش داشته‌های ما نیازمند بازبینی است. درد بزرگی است که هر کسی از راه می‌رسد، نام و عنوان بزرگی چون کیوریتور و نمایشگاه گردان بر خود می‌گذارد و اقدام به گردآوری و انتشار عکس می‌کند. تن دادن به نمایشگاه‌های بی‌شناسنامه و کیوریتورهای جعلی تازه به دوران رسیده‌ای که اشتیاق دوستان تازه‌کار و هنرجو به انتشار آثارشان را دست‌مایه کرده‌‌اند و با این ابزار، بساطی برای پرکردن رزومه‌هایشان با این عناوین جعلی و دکانی برای کسب درآمد با این نمایشگاه‌های بی‌ارزش دست و پا کرده‌اند، همه و همه اشتباهاتی است که عرصه را برای نمایش و انتشار درست و انجام وظیفه بزرگی چون کیوریتوری را بر آنان که بایسته و شایسته‌ی این عنوان و جایگاه هستند تنگ کرده است. عکاسی و سایر هنرها در زیرِ دست و پای اساتیدی که تنها داشته‌شان عدد افراد دنبال کننده است، دکان‌های تلگرامی و اینستاگرامی و معلم‌های جعلی لگدمال شده‌است و امروز ماییم با واژه‌هایی من‌درآوردی که باید در مصاحبه‌های حرفه‌ای از هنرجویان و پیروان اینستاگرامی بشنویم و شاخ دربیاوریم از این‌همه قدرت و توان، در دست سوء استفاده‌گران بی‌هویت. کاش هنرجویان معصوم ما، معصومیت و پاکی دل‌های مشتاق خود را به دست این صفحات مجازی نسپارند و به جای صفحات اینستاگرام و کانال‌های تلگرامی و بلاگ‌هایی که می‌تواند توسط هر کودکی راه‌اندازی شود، به سوی کتاب و مقاله، به سمت دنیای سرشار علم برگردند که برای تشخیص سره از ناسره‌اش، همیشه معیارهایی از جنس منطق و پژوهش هست. عکس‌های پائولوپلگرین، در سال 2006 منتشر شده‌اند و عکس‌های مهدی وثوق‌نیا، در سال 2004. بدبینی را کنار بگذاریم و خود را به‌جای حدس و گمان و بدبینی، به سلاح دانش و جست‌و‌جو مجهز کنیم. این بار با قدرت و قاطعیت می‌گوییم که هنرمند ایرانی، پیشتاز است. انتشار حرفه‌ای و زمان‌مند، طی کردن مسیر درست در خلق و انتشار هنری، دست ما را تا جایی باز می‌گذارد که فارغ از بزرگی نام، فردی چون پائولوپلگرین را این بار مغلوب این نبرد هنری نابرابر بدانیم. 

 

 

        

گزارش تخلف

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق صفحه گزارش تخلف اطلاع دهید.

تبلیغات

جدیدترین اخبار